Uit de Draai Geïllustreerde Columns over 'The Beautiful Game'

16Aug/10

Noodgedwongen

Het was het WK van teams, niet van sterren. Rooney en Ronaldo schitterden vooraf in ‘Write the Future’ van Nike meer dan in het toernooi. Rooney brieste even als een woest stier, maar wist de storm overwegend in zijn hoofd te houden. Ronaldo poseerde geduldig bij vrije trappen, bekeek zichzelf op het scherm in het stadion. Naast. Afgeleid. Verliefd misschien?

Ruimte dus voor nieuwe supersterren om op te staan. Dat was vooraf voor Van Persie een beetje de bedoeling, zo leek het. Een hele grote meneer te worden. De man in de punt, de man die wedstrijden beslist, die kampioenen maakt. De diepe man dus, een rol die hij bij Arsenal nog niet lang vervulde. Uit nood geboren bovendien. Adeboyor weg, Bendtner niet goed genoeg, veel geblesseerd en de vervanger dus: Van Persie. Wenger wilde niet kopen, omdat hij wist dat Chamakh dit seizoen gratis zou binnen lopen.

En wat betekent de komst van Chamakh voor van Persie bij Arsenal? Strijden zij om de positie van diepe spits of gaat van Persie er omheen zwerven, naar de flank misschien? Het is in zoverre interessant dat het zou betekenen dat een noodoplossing bij Arsenal Van Persie het idee heeft gegeven helemaal zijn plek te hebben gevonden. Juist in die periode vindt dan het WK plaats en in alle zelfvertrouwen eist hij deze positie op. Zijn spel is verdienstelijk, zijn plek onomstreden. Van Persie scoort niet veel, doet weinig heel briljante dingen. Hij laat anderen beter spelen, maar wil zelf de beste zijn. De allerbeste. Frustratie bij de wissel. Van Persie baalt, omdat hij faalde zoveel bewondering te wekken dat mensen zouden zeggen: ‘Van Persie is een van de besten ter wereld.’ Dat is hij niet. Nog niet. Niet in de punt in elk geval. En dat heeft Wenger ook gezien.

Filed under: WK 2010 No Comments
2Jul/10

Straatbarbeque

Na afloop van Nederland-Slowakije ontstond er een jubelstemming in de Thorbeckestraat. Niet vanwege de wedstrijd, meer vanwege het voorutizicht van de kwartfinale. Brazilië. Vrijdagmiddag. Zomer. ‘Is het niet leuk als we met zijn allen kijken’, stelde een van de buurvrouwen voor. ‘Een straatbarbeque ofzo.’ En zo kwamen de buurmannen in beeld.

‘Ik heb zo’n digitaal kassie, weet je niet. Van UPC. Daarmee kun je midden op straat tv kijken.’

‘Ik heb zo’n LED TV van Samsung. Supergroot scherm. Flinterdun. Sluiten we die erop aan’

‘Ik heb vorige maand een barbeque gekocht. Zo’n Weber. Mooi ding jongen. Daar past worst op voor een heel weeshuis.’

‘Ik heb nog een paar kratten Bavaria staan. Van zo’n actie.’ Glimlach. ‘Met die jurkjes.’

Zijn vrouw, glimmend van enthousiasme, heeft een plan. ‘Vier kratten hadden we toch?’, en ze draait zich naar haar drie buurvrouwen. ‘Dan zijn wij de gastvrouwen van het straatfeest, allemaal in een Bavariajurkje.’ De dames giechelen nerveus. De mannen kijken instemmend.

Babette, een van de buurvrouwen is sindsdien uit haar doen. ‘Kutvoetbal’, mompelt ze zwetend, terwijl kilometers loopband onder haar doorrollen. ‘Kutwijf’, sputtert ze als de buurvrouw strak in haar vel met kroost voorbij fietst. ‘Kutvent’, raast ze als haar man vraagt waarom ze het bier niet koud heeft gezet. ‘Kutzooi’, huilt ze als ze zich vrijdagmorgen in haar jurkje hijst en voor de spiegel gaan staan.

 Rik van der Linden / Oscar den Boer / Copyright 2010
Filed under: WK 2010 No Comments
30Jun/10

Le Coq Frontière

Hoe het de afgezwaaide Noord-Koreanen inmiddels vergaat weet bijna niemand. Ofwel de feiten zijn verdraaid en Kim Jong-il stond zijn Geliefde Selectie bij terugkomst hoogstpersoonlijk op te wachten met een replica van de Jules Rimet in zijn handen. Ofwel de voltallige selectie is via de vliegtuigtrap meteen verder afgedaald de kolenmijnen in om zich uit het zicht een paar weken het snot voor de ogen te werken. Alle berichten uit Noord-Korea lijken te achterlijk voor woorden. Het wordt verteerd als entertainment.

Dan de Fransen. Ook veel amusement, ook hier uitsluitend buiten het veld. Sarkozy werd zo nieuwsgierig van alle roddel en achterklap dat hij een onderzoekscommissie op de affaire ‘Les Bleus’ heeft afgestuurd. En dat is dan de macht van de inmiddels minder geliefde leider van Frankrijk. Een handjevol mensen met koffie op een stel voetballers afsturen om erachter te komen dat bijna niemand nog vertrouwen had in Domenech en de egootjes gingen opspelen.

Le Coq Frontière.

Ook in de voetbalpolitiek. Voetbal wordt een punt op de politieke agenda. Een nieuwe arena, waar de verhoudingen nog openliggen en de alfamannetjes elkaar dus van de apenrots proberen te rammen. Koning voetbal, Sepp Blatter heeft met zijn Jabulani’s in elk geval de grootste ballen. Hij heeft de grenzen van zijn domein vast afgeplast door Sarkozy te vermanen om zijn bemoeienissen. Met zijn wijfje mag hij pronken, van voetbal dient hij af te blijven. De Geliefde Leider mengt zich ogenschijnlijk niet in de strijd, wordt daarbij ook niet betrokken. Hij bekijkt het van een afstandje. ‘Als het Kimmetje te gek wordt’, zo weet zijn verzorger te vertellen, ‘dan drukt hij hier op een knopje, kijk, en blaast in ene klap zo die hele rots op.’

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010
23Jun/10

Het Geluid van Afrika

Het beeld van rondbebuikte Afrikaanse kinderen die de kracht niet hebben om de vliegen van hun gezicht af te slaan kennen we. Het is niet de bedoeling om dit WK met dat beeld te associëren. Zuid-Afrika en het opgekalefaterde kleine stukje ervan waar het WK zich afspeelt moet ontwikkeld en modern ogen. Het WK in Zuid-Afrika heeft vrij weinig met Afrika te maken en toch moeten we geloven in het toernooi van een continent. Hoe zal die vergadering bij de FIFA over de toewijzing van het WK gegaan zijn?

‘We hebben ook een kandidaat in Afrika.’

‘Afrika? Prima, mooi initiatief, maar kan dat dan ook zonder de hitte, de vervallen stadions, de bultige zandweggetjes, de criminaliteit, drugs, armoede, de AIDS en de honger?

‘Dat moet lukken. Stampen we gewoon die WK camping weer uit de grond. Maar we moeten wel ruimte laten voor wat folklore. Dat vinden de mensen leuk.’

‘Oh ja. Kleurrijke gewaden ofzo. Hebben ze daar ook niet van die toeters?’

‘Vuvuzela’s. Man, daar blijven ze op blazen, die negers.’

‘Mooi, dan delen we die overal uit. Dan zit hem daar het Afrikaanse tintje in. Nou. Perfect. Zo mannen. We gaan geschiedenis schrijven. Het eerste WK in Afrika.’

En dat die vuvuzela’s er dan voor zorgen dat je het idee krijgt dat alle insecten van heel Afrika via de boxen van de tv de huiskamer binnen komen vliegen. En dat het beeld van Afrika zoals we dat kenden dan via het trommelvlies toch weer heel duidelijk op het netvlies komt te staan.

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010
Filed under: WK 2010 No Comments
18Jun/10

Löw in de Leer

Duitsland hoort een WK slecht te beginnen. Onopvallend door de poulefase komen en onbesproken de kwartfinales bereiken. Vooral niet sprankelen, maar langzaam sterker worden en dan ineens in de halve finale staan. Dan kan het, als alles goed valt, dat je niks meer verliest. En dan heb je dus gewonnen. Het is het typisch Duitse dat Duitsland tot een succesvol voetballand heeft gemaakt. Niet de aanvalslust.

Niet de schwung die zich meester maakt van het Duitse voetbal sinds Löw die Nationalelf onder zijn hoede heeft. Duitsland speelde tegen Australië zoals Nederland wil voetballen. Met de hoofdletter V. Voetbal dat zo, en niet anders gespeeld hoort te worden. Het Voetbal dat lof oogst, de handen op elkaar krijgt. En het Voetbal waar de Italianen, wijzend op hun prijzenkast, de neus voor ophalen.

Het is een fragiel systeem, waar de pragmatische tacticus wel iets mee kan. Ruimtes klein, constant storen, geduldig wachten op een fout in de opbouw en dan snel uitwaaieren in de counter. Als de Amerikanen het hebben over spelen op de aanval zeggen ze: ‘We have to open up ourselves.’

Wie zich openstelt is kwetsbaar.

Ottmar Hitzfeld weet dat als bondscoach van de Zwitsers en hij zal het Löw na uitschakeling op het WK allemaal nog wel eens rustig uitleggen.

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010

15Jun/10

Een Frans Luchtje

Raymond Domenech is de langst zittende bondscoach van Frankrijk ooit. Bij zijn benoeming gingen vele wenkbrauwen omhoog en ondanks het bereiken van de WK-finale in 2006 zijn die bij de meeste Fransen nog steeds niet in de natuurlijke plooi teruggevallen. Moeizame kwalificaties, onaantrekkelijk voetbal en een slechte relatie met de spelers wordt hem verweten, maar vooral zijn rare snuisterijen is Frankrijk zat. Na de uitschakeling op het EK 2008 tegen Italie vroeg hij tijdens een interview zijn vriendin ten huwelijk. Merkwaardig getimed. Hij selecteert mede op basis van het sterrenbeeld van zijn spelers. Trezeguet, Pires. Schorpioenen. Exit. De amateur-astroloog ziet het in de sterren. Mafkees.

Na de afgang in 2008 was Frankrijk teleurgesteld, maar ook opgelucht. Weg Domenech. Eindelijk. Maar de bond schreef verkiezingen uit en met een stem verschil in het voordeel van Domenech bleef hij aan tot het WK 2010. De kwalificaties verliepen moeizaam, uitschakeling dreigde en aanvoerder Henry leidde de muiterij toen hij het vertrouwen namens de spelersgroep in de bondscoach opzegde: ‘We weten niet hoe we moeten spelen, waar we moeten staan, hoe we ons moeten organiseren. We weten niet wat we moeten doen. We hebben geen stijl, geen richtlijnen, geen identiteit. Dit werkt zo niet.’

Na het volk zegden ook de spelers het vertrouwen in hem op, maar Domenech bleef gewoon aan. Wat zit hierachter? Waarom weigerde de bond te reageren op de spelersrevolte? Waarom nam hij zelf geen ontslag? Ik weet het niet, maar het is een raar verhaal. Hier zit een luchtje aan.

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010
14Jun/10

Kop en Schouders

De bal ligt onberoerd tussen Messi en een tegenstander in. Hap dan… De bal blijft liggen… Hap dan… Schaar.. Hap. Weg.

Messi is de mooiste dribbelaar, met bal sneller dan zijn tegenstanders zonder, het beste voetenwerk. Kop en schouders. Bij elk balcontact weet hij precies welke afstand de bal tot zijn voet moet bewaren om tussenkomst te voorkomen, de dans te onderbreken. En hij beheerst de kunst de bal vooruit te aaien, niet tikken, aaien, elke twee stappen. Tussen buitenkant voet en wreef in, met zo’n hangend pootje, en weer en weer en steeds kan hij anticiperen, uitwijken, inhouden, versnellen, passeren.

Messi op zijn mooist: Hij krijgt de bal op rechts ter hoogte van de middenlijn. Voor hem staat een verdediger, daarachter ligt ruimte. De aanname is meteen een passeerbeweging, hij gaat erlangs en neemt de kortste route richting doel. Een waaier van rugdekking dient zich aan. Hij neemt ze als horden, op volle snelheid. Lichte paniek. Tactiek, taken, niets meer van over. Messi afstoppen is het enige dat nog telt. Iedereen stroomt toe. Met zijn ontregelende spel heeft Messi een handvol teamgenoten vrijgespeeld. Maar nu afspelen zou te makkelijk zijn, onsportief eigenlijk.

Het is het spel van Messi. En het spel is pas uit als ook de doelman omspeeld is.

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010
14Jun/10

De Rustende Jager

Al anderhalf jaar doet Huntelaar voor spek en bonen mee. Geen basisspeler in Madrid, in Milaan en ook niet bij Oranje. Al anderhalf jaar niet het volle vertrouwen, al anderhalf jaar geen eerlijke kans. De frustratie blijft verborgen, maar Huntelaar is getrergd.

Het wrange vertrek bij Real kon Huntelaar wreken toen hij in de Champions League zijn oude club trof. Zijn gedroomde wraak zal zoet geweest zijn, maar Huntelaar speelde niet. Thuis niet, uit niet. Geen wraak. Geen tegendeel bewezen.

Van Marwijk heeft zijn beoogde selectie gestimuleerd te kiezen voor speelminuten bij hun clubs. Ook Huntelaar speelde in de winterstop met de gedachte uit Milaan te vertrekken, maar hij bleef. Niet van plan te wijken, niet van plan een stapje terug te doen. Niet voordat hij een eerlijke kans zou krijgen.

Zijn plek in Oranje leek veilig toen Van Nistelrooij in 2008 bedankte voor de eer. Misschien dat Huntelaar zelfs hoopte zich met Oranje in de kijker te spelen bij zijn club. Sinds Arsene Wenger bedacht dat Van Persie niet achter, maar in de spits het best tot zijn recht zou komen is de situatie weer anders. Wenger kreeg gelijk en ook in Oranje komt een voetballende spits het systeem ten goede.

Huntelaar weer naar het tweede plan. Loerend op zijn kans. De rustende jager. Hopend op het scenario Van Basten EK ’88.

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010
13Jun/10

Van Bronckhorst in 2035

Tijdens een speciale aflevering van Sports United wordt er teruggeblikt op het WK van 2010, waarop Nederland in de kwartfinale werd uitgeschakeld. Giovanni van Bronckhorst komt ter sprake.

“Ja, goede voetballer, aardige, bescheiden jongen ook. Was eerst middenvelder, maar werd bij Barcelona linksback. Dat vulde hij aardig in. Verzorgde een beetje de aanvoer naar Ronaldinho, deed hij goed hoor. Dat was een goed team, met Eto’o, Messi, Xavi. Van Bronkhorst heeft 105 interlands gespeeld, maar laten we eerlijk zijn, de laatste 40 waren echt als bij-gebrek-aan-beter-back.”

Tijdens een speciale aflevering van Sports United wordt er teruggeblikt op het door Oranje gewonnen WK 2010. Aanvoerder Giovanni van Bronckhorst wordt besproken.

“Van Bronckhorst was tijdens dat WK de meest ervaren speler in die ploeg. Na dat toernooi hield hij het voor gezien. Dat is toch bizar, dat je laatste wedstrijd een gewonnen WK-finale is? Zijn hoogtepunt in clubverband had hij vijf jaar daarvoor gehad bij Barcelona, dat toen onder de vorig jaar overleden Rijkaard de Europese wederopstaning beleefde. Kampioen van Spanje, de Champions League, alles won hij daar. Messi noemde hem in die tijd de beste linksback van de wereld. Nou, als Messi dat zegt, dan kan je wel wat. Wijzend op het scherm. Kijk, daar staat ie als aanvoerder, met die beker boven zijn hoofd. Ja, die kon voetballen.”

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010
13Jun/10

Duivels Dilemma

De Maradona show komt goed op gang. Er zijn coaches die de aandacht opeisen om hun spelers zo uit de wind te houden. Maar zo doordacht is Maradona niet. Maradona is zichzelf, hij kan niet anders.

Drie weken voor aanvang van het WK hitste hij het Argentijnse volk op door te beloven dat hij bij WK-winst naakt door de straten van Buenos Aires zal rennen. Raar verhaal. Ik vraag me af of hij zijn selectie met dit soort opmerkingen op scherp zet. Zouden zij harder gaan lopen om te zorgen dat hij deze belofte in moet lossen? Ik denk dat ze hem maar een beetje laten lullen, dat ze hem bewonderen als voetballer, maar onmogelijk serieus kunnen nemen als bondscoach.

Wat ik wel weet is dat hij God met zijn belofte voor een duivels dilemma heeft geplaatst. In dezelfde week waarin hij beloofde de wereldtitel te bejubelen door met zijn blote piemel te slingeren deed Maradona een oproep aan de Ondoorgrondelijke. Hij vroeg hem om net als in 1986 de helpende hand te bieden en zijn land naar de titel te leiden. De Hand van God betekent in 2010 dus ‘broekje uit’ voor Maradona.

Gezien alle commotie om naakte jongetjes en hitsige bisschoppen van de afgelopen maanden kan God een nieuw schandaal er even niet bij hebben. Geen WK winst voor de Argentijnen dus. Een kwestie van slechte timing.

Rik van der Linden / Oscar den Boer / © 2010